Twórczość artystyczna Jana Dobkowskiego, jego dokonania – malarstwo i prace na papierze, to wielki fenomen polskiej sceny artystycznej. Od debiutu w końcu lat sześćdziesiątych XX wieku, poprzez niezwykłe zielono-czerwone z początku następnej dekady, mamy do czynienia z dziełami fascynującymi. Dobkowski - uczeń Jana Cybisa, nie ogląda się wstecz, nie interesuje malarza odległa tradycja, wierzy w współczesność, patrzy w przyszłość. I choć u progu swej drogi twórczej Janusz Bogucki zaprosił artystę do udziału w wystawie „Secesja, Secesja?”, młody malarz nie zboczy z wytyczonej drogi. Bardzo wcześnie powstały dzieła, które dobitnie scharakteryzowały jego poetykę. Połacie czystego koloru, ekspresja linii, figuracja jakże inna od modnej wówczas a dziś prawie zapomnianej „nowej figuracji”. Tej skrystalizowanej wówczas poetyce pozostał w zasadzie wierny do dziś, nie znaczy to, że nic się w malarstwie nie zmieniło. Pozostał wierny przesłaniu swej twórczości, opisuje ono świat przez artystę zobaczony, a właściwie przeżyty. Nieokiełznana zmysłowa wyobraźnia spotyka się z biografią artysty, świat zapamiętany z wyśnionym. Gwałtownej erotyce towarzyszą obrazy zainspirowane otaczającą rzeczywistością, przeżytą nieraz gorzką historią.

W pięćdziesiątą rocznicę śmierci artysty PGS w Sopocie zaprezentuje wystawę Wizje pejzażu,  ekspozycję skupioną na przedstawieniu tematu krajobrazu w malarstwie Piotra Potworowskiego. Pejzaż był wielkim motywem twórczości artysty, poprzez tytuły obrazów można przyjrzeć się biografii malarza. Powojenny Londyn, Kornwalia, podróże nad Morze Śródziemne do Hiszpanii, Włoch i Francji, krajobrazy tam zobaczone zostały później namalowane.

Na ekspozycji zostanie zaprezentowanych około czterdziestu dzieł artysty z kolekcji Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, kolekcji Krzysztofa Musiała i zbiorów rodziny artysty.

Wystawa eksponuje archaiczny pierwiastek twórczości Magdaleny Abakanowicz – jednej z najbardziej znanych i cenionych artystek współczesnych. Metaforyczny tytuł „POTNIA THERON” (dosł. z gr. „Pani nad zwierzętami”) odnosi do przedarchicznych i archaicznych wyobrażeń kultowych, m.in. smukłego, surowego posągu „Nikandry z Naksos” (VII w p.n.e.), który w proporcjach i wyrazie wydaje się bliski figurom wybitnej polskiej rzeźbiarki.