Festiwal Fotografii "W Ramach Sopotu" 2017

Galeria Zdjęć

Festiwal „W ramach Sopotu” to coroczne wydarzenie dla miłośników fotografii artystycznej.

Festiwal wyróżnia się formułą utworzonych rezydencji artystycznych, na które organizatorzy zapraszają najwybitniejszych polskich twórców. Wybór wyrazistych autorów wypowiadających się w różnych dziedzinach sztuki fotograficznej – zaproponowany przez Tomasza Bergmanna, dyrektora artystycznego Festiwalu – pozwala skupić wokół imprezy entuzjastów o różnorodnych zainteresowaniach. W tym roku wspólnym mianownikiem w doborze twórców było doświadczenie w szeroko rozumianej fotografii dokumentalnej, wykraczającej poza reportaż.

W edycji 2017 sopockimi rezydentami są: Tadeusz Rolke, którego organizatorzy mają przyjemność przyjmować jako gościa specjalnego, a także Ilona Szwarc, Zuza Krajewska, Kuba Dąbrowski, Adam Lach i Rafał Milach.

Program Festiwalu, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie:
8 września (piątek) godz. 18:30:

- wernisaż Wystawy Głównej (wystawa zbiorowa prac rezydentów festiwalu: Tadeusz Rolke, Zuza Krajewska, Ilona Szwarc, Kuba Dąbrowski, Adam Lach, Rafał Milach; ekspozycja czynna do 20 września)
- spotkanie z rezydentami – prowadzenie Adam Mazur
- Pszemek Dzienis „Freefall” – wystawa indywidualna, dzięki uprzejmości Leica 6x7 Gallery Warszawa (ekspozycja czynna do 20 września)

Więcej informacji na stronie:  http://wramachsopotu.pl/

Organizator: Sopot
Współorganizatorzy: Państwowa Galeria Sztuki, Fundacja Edukacji Fotograficznej, Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku

Klub festiwalowy: Dwie Zmiany
Kawiarnia festiwalowa: Lets ART Concept Store

Wystawy w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie:

"Wystawa Główna" wystawa zbiorowa prac rezydentów festiwalu ,,W ramach Sopotu 2017”.
Artyści: Tadeusz Rolke, Zuza Krajewska, Ilona Szwarc, Kuba Dąbrowski, Adam Lach, Rafał Milach.
Kurator: Maja Kaszkur.
Wernisaż: 8 września 2017 godz. 18:30
Wystawa czynna: 8- 20 września 2017 

PszemekDzienis „Freefall” – wystawa indywidualna (dzięki uprzejmości Leica 6×7 Gallery w Warszawie)

Przedmioty i relacje, w jakie wchodzą z nimi ludzie, skupiają uwagę Przemka Dzienisa, który poddaje je refleksji w swych pracach poruszając się swobodnie między obszarami wyznaczanymi przez różne media i gatunki artystyczne. I choć koncepcja twórcza realizowana jest ostatecznie w fotografii, to uważny ogląd tych prac ujawnia ich „rzeźbiarski” potencjał, wykraczający znacznie poza walory czysto obrazowe. Jego źródłem jest prowadzona przez twórcę gra pomiędzy właściwościami czystego, pozbawionego specjalnych efektów wizualnych obrazu fotograficznego, a szczególnymi cechami przedstawionych na zdjęciach obiektów. Te ostatnie wiążą się z różnymi tradycjami rzeźby, choć nie zawsze wprost, często bowiem zaprzeczają podstawowym jakościom, które są z tą dziedziną artystyczną tradycyjnie wiązane.
Fotografie Przemka Dzienisa rejestrują bowiem tworzone przez niego na przekór zasadzie trwałości i solidności konstrukcje, wykonane z nierzeźbiarskich materiałów obiekty, czasem aranżowane w większe układy, których integralną część stanowi człowiek. Te niecodzienne, choć odsyłające do doświadczenia codzienności, kreowane ze zwyczajnych materiałów, niekiedy trudne do zidentyfikowania formy, istnieją tylko w przekładzie na wizualny język innego medium, fotografii. Z drugiej zaś strony określają wyraźnie estetykę samych obrazów, jak w przypadku fotografii ukazującej kruchą, efemeryczną konstrukcję, posklejaną z pasków białego papieru, sugerującą kształtem zarys dłoni. Minimalistyczna konwencja obrazowania, ograniczona niemalże wyłącznie do czerni i bieli, podkreśla oszczędność formy i wydobywa fakturalne walory lekkiej, zgniecionej materii.
Obiekt zdaje się powstawać właściwie dopiero w doświadczeniu percepcyjnym widza. Konstytuuje się w jego spojrzeniu, gdy najpierw trafia ono na fotografię reprezentującą papierową formę, z drugiej zaś usiłuje przekroczyć barierę pośredniczącego obrazu, by ową formę zrekonstruować. W tym właśnie sensie obraz staje się niezwykle „rzeźbiarski”, przez sugestywną reprodukcję materialnych, fakturalnych, a nawet haptycznych walorów papierowych obiektów. W samych obiektach akcentowany jest natomiast ich wymiar obrazowy, gdy podstawowe, zredukowane do minimum środki fotografii, jak światło i cień, rezygnacja z barwy, wyznaczają pole doświadczenia wizualnego.
Fotografie Przemka Dzienisa stanowią intrygujący komentarz do medialnej kondycji sztuki współczesnej. Chodzi tu bowiem nie tyle o zacieranie zawsze przecież płynnych granic między różnymi gatunkami wypowiedzi artystycznej, czy też kwestionowanie sensowności operowania kategorią medium, ale raczej o wskazywanie na to, co zdarza się w momentach spotkań, o konsekwencje tych interakcji. Celem jest raczej dokonywanie takich przesunięć, w ramach których różne media naznaczają nawzajem swe cechy szczególne, gdy jedno z nich pozwala dostrzec i wydobyć to, co w drugim najistotniejsze.
Tak jest w przypadku tych z obrazów Przemka Dzienisa, w których pojawia się postać ludzka, szczególnie akcentujących ulotność, momentalność utrwalonych w fotografii kompozycji. Niektóre z nich, jak fotografia przedstawiająca stojącego w narożniku pomieszczenia, odwróconego tyłem do widza mężczyzny, na którego głowie opiera się pilśniowa płyta, wywołują z pamięci „One Minute Sculptures” Erwina Wurma. Podobieństwo do realizowanych od lat 80. prac austriackiego artysty dotyczy jednak tylko metody twórczej, polegającej na ustawianiu modeli w zaskakujących pozach i relacjach z obiektami, najczęściej przedmiotami codziennego użytku albo pochodzącymi z otaczającej rzeczywistości, pozbawionymi swych zwyczajnych funkcji.
W ten sposób stawiane są pytania o znaczenie rzeźby, tworzonej w tych wypadkach nie tylko z pominięciem artystycznych procedur, bez użycia typowych dla sztuki tworzyw, ale znosi także zwyczajowy dystans między obiektem a człowiekiem, który staje się po prostu częścią sztucznej kompozycji.Kompozycji z założenia nietrwałej, w której koncepcję, właśnie z racji udziału człowieka, wpisany jest rozpad, destrukcja. Ulotne, chwilowe aranżacje zarejestrowane zostają na filmie lub w fotografii, rzeźba realizowana jest zatem w innym medium, którego rola w pracach Dzienisa nie ogranicza się bynajmniej do prostej rejestracji. Staje się ono raczej komentarzem do efemerycznego charakteru tych konstrukcji.
Jeśli się przyjrzeć dokładnie pracom Przemka Dzienisa, sytuacja czasowa kreowanych przez niego kompozycji jest mniej jednoznaczna, niż zdaje się na pierwszy rzut oka. Wbrew improwizowanemu i prowizorycznemu charakterowi tych aranżacji, postaci wydają się skazane na tkwienie w niewygodnych i krępujących pozach. Uwięzione przez przedmioty bądź nimi obarczone, trwają w niemocy. I tu ujawnia się główna różnica w stosunku do prac Wurma. W realizacje austriackiego artysty wpisany jest humor, komizm tych sytuacji ułatwił zresztą ich recepcję w kulturze popularnej, czego najbardziej znanym przykładem jest chyba klip „Can’t stop” grupy Red Hot Chilli Peppers. Natomiast w pracach Dzienisa wyczuwamy raczej rodzaj ironii, wskazującej na szczególny rodzaj więzi człowieka z rzeczami.
Absurdalne konstrukcje ustanawiające relacje człowieka z przedmiotami, tanimi i zużytymi, jak kawałek paździerzowej płyty czy para damskich rajstop, przesycone są raczej atmosferą pustki i wyciszenia. Sprzyja temu minimalizm estetyki obrazu fotograficznego, jego jasna, zgaszona kolorystyka. Przede wszystkim uderza jednak brak jakiejkolwiek ekspresji postaci, o których trudno powiedzieć, czy są pogrążone w zadumie, czy trwają bezmyślne. Ich dystans i odmowa jakiegokolwiek kontaktu wprowadza stan lekkiej melancholii. Wycofane, zamknięte w sobie postaci paradoksalnie zostały bowiem skrępowane, obezwładnione lub przytłoczone przedmiotami, które same pozbawione są jakiejkolwiek mocy… 

Kurator: Rafał Łochowski
Wernisaż: 8 września 2017 godz. 18:30
Wystawa czynna: 8-20 września 2017